PKN
Welkom op de website van de Protestantse Gemeente 'De Graankorrel'
  Home Gastenboek   Over ons Contact Bloemengroet Overdenking   Meer overdenkingen In memoriam   Kerkdiensten Contactgroep vrouwen Agendapagina   Leeshoek   Kerkenraad Meer kerkenraad   Diaconie   Collecten Spaaractie Zending Geldzaken Privacyverklaring   ANBI   Historie Kerkgebouw Verhuur   Links Meer links Protestants pionieren De Dillewijn
 
Het was me een jaartje wel Het was me een jaartje wel
Het was me een jaartje wel...
Het was het jaar van Donald Trump. Het was het jaar dat Donald Trump opstond om namens het volk te ageren tegen de elite. Het wordt het jaar dat Donald Trump de bezem door Washington zal halen. Alles zal nieuw en beter worden. Let’s make America great again. Nu gaat het gebeuren: terug naar de glorietijden van weleer. Trump gaat ervoor zorgen dat Amerika weer groot wordt.
 
Het was me een jaartje wel met Lodewijk Asscher, die Diederik Samson versloeg. Want de PvdA moet weer groot worden. En Lodewijk Asscher gaat dat doen. Een nieuwe politiek leider. Een nieuwe politiek leider die mensen weer perspectief gaat bieden, die met een sterk aansprekend verhaal zal komen.
 
En het wordt me een jaartje wel. Het wordt me een jaartje wel met verkiezingen in zicht, elders in Europa en ook hier. Het wordt me een jaartje wel met verkiezingen wie onze nieuwe leider moet zijn. En meer dan ooit gaat het politieke debat over leiderschap; meer dan ooit gaan verkiezingen over leiderschap. Wie kan onze leider zijn? Stuk voor stuk beloven ze verandering. Stuk voor stuk beloven ze dat met hen alles beter wordt. Geert Wilders zal schoon schip maken; anderen beloven mensen weer met elkaar te verbinden.
Maar ergens uit de hemel klinkt een homerisch gelach; een spottende lach van Jotam...
 
Leiders die een gouden toekomst beloven, een koning als oplossing voor alle problemen: het valt vaak tegen. Macht corrumpeert en zorgt er soms voor dat mensen de grond onder de voeten kwijt raken.
Toegegeven: het bijbelboek Rechters speelt in een andere tijd en de aversie van het bijbelboek tegen leiderschap valt niet op die manier vol te houden. De rechters traden op in de tijd van de rondzwervende nomaden. En de vraag of er niet eens wat orde moest komen bij deze rondzwervende eigenheimers werd met een opgewekt “neen” beantwoord. Eigen meester niemands knecht. Jotam waarschuwt met een fabel. De vruchtdragers bedanken voor de eer om koning te worden. Bomen, mensen, die goede vruchten willen voortbrengen , bedanken voor de eer. Laat mij maar gewoon olijfboom blijven, laat mij maar gewoon goede dingen doen… Volgens de fabel van Jotam is het een bepaald type mensen dat streeft naar macht. De doornstruik wil wel. En geniepig antwoordt de doornstruik: kom onder mijn takken schuilen… Maar hoeveel schaduw vindt een mens onder de takken van een doornstruik?!
De fabel van Jotam klinkt als de moderne aversie tegen managers: mensen die loskomen van de grond, mensen die mooie woorden in de mond nemen maar in feite weinig voor een gewone sterveling betekenen. Jotam verwoordt een ervaringswijsheid van veel mensen, de hoop en de teleurstelling. De hoop dat er iemand is die de weg kan wijzen naar een beter leven. De hoop op een leider die de weg baant naar gouden tijden, het beloofde land. En dan de teleurstelling dat ook de nieuwe leider een praatjesmaker blijkt te zijn, een handelaar in opgeklopte lucht, of erger nog iemand die alleen maar uit is op eigen belang. Eindeloos ver is het beloofde land en aan het eind van het liedje blijkt de weg naar het beloofde land nog steeds kronkelig, lang en zwaar.
 
De ellende van het leiderschap is duidelijk, maar bestaat er ook verlossing?
Volgens veel moderne managementgoeroes zit de truc hem in dienend leiderschap. En dat klinkt natuurlijk goed. Maar bij Johannes is goed leiderschap een stuk pijnlijker, veeleisender. Johannes vraagt niet alleen veel van leiders, maar vraagt ook veel van volgelingen.
Johannes staat bij de Jordaan, staat op de drempel van de toekomst. Deze wegbereider staat bij de grensrivier van Israël. Daar bij de Jordaan was een zwerftocht van veertig jaar door de woestijn geëindigd. Onder leiding van Jozua waren de Israëlieten de grensrivier overgestoken, op naar het beloofde land. Bepakt en beladen met de Thora, wetten en regels om goed te leven, zouden ze van het land aan de overzijde een land van melk en honing maken, een land waar het goed was om te leven. Maar mensen blijven mensen en dat was in het oude Israel niet anders.
 
Achter alle oude preken over menselijke zondigheid zit een diepe ervaringswijsheid verscholen: de ervaring dat mensen wel intens verlangen naar het land van melk en honing, maar op weg er naar toe toch vaak de weg kwijt raken. Goede voornemens genoeg, maar met de praktische uitvoering ervan wil er nog wel eens wat misgaan.
Ook als Johannes optreedt, gaan de dingen nog steeds zoals ze gaan. Zal hij dan degene zijn die de weg baant naar het land van vrede en gerechtigheid? Wijst hij de weg door de woestijn? Ben jij, Johannes, de leider waarop we wachten? Kom jij ons verlossen van alle grauwe middelmaat? Begint bij jou het beloofde land?
Maar Johannes antwoordt, nee ik ben niet Elia, ik ben niet de profeet, een ander is de Verlosser.
Maar Johannes: wat doe jij daar dan bij de Jordaan? Waarom doop jij dan mensen? En wat bedoel je in de vrede als je zegt dat je een weg baant door de woestijn?
En ik verbeeld me dat Johannes antwoordt:
“Ik ben geen populist. Ik, Johannes, ik heb nooit een gemakkelijke verlossing beloofd, ik preek geen goedkope genade. Ik preek ouderwetse bekering. Ik ben geen man van zoete beloftes, ik ben een man van de confrontatie. Ik zoek de confrontatie met hoorders en met mezelf.”
Het heeft geen zin om te dromen van het beloofde land als je niet onder ogen ziet hoe jezelf je eigen omgeving maakt tot een woestenij. Het heeft geen zin om te praten over vrede en gerechtigheid als je niet je eigen hart onderzoekt, onder ogen ziet dat je zelf niet volmaakt bent. Die weg van bekering is een weg voor dappere mensen. Het is een weg voor mensen die eerlijk onder ogen durven zien wie en wat ze zijn. Het is een weg voor mensen die zich realiseren dat ook zij soms door drift en pijn worden verblind, dat ook zij soms mank gaan aan hebzucht, ikzucht, dat ze soms zelf de mensen zijn die leven ten koste van de ander.
 
Daar, daar begint de weg naar het beloofde land, omdat door inkeer en bekering mensen echt mens worden. Christelijk leiderschap doet geen gemakkelijke beloftes. De belofte dat iemand als hij of zij verkozen wordt schoon schip zal maken, of dit land beter zal maken, of mensen weer met elkaar zal verbinden is leeg en nutteloos. Johannes wist dat hij zonder volk niets kon. Johannes wist dat een leider afhankelijk was van anderen. Een leider die zichzelf boven een ander verheft, wat staat te wuiven boven de andere bomen, komt uiteindelijk lelijk op de koffie en degenen die op hem hebben gestemd met hem.
 
Kerst is het feest van een ander soort leiderschap, een ander soort toekomstverwachting. De kerk gelooft niet in grote machtige mensen. De kerk gelooft niet in mensen die gouden bergen beloven. De kerk gelooft in Johannes, de kerk gelooft in Jezus, de kerk gelooft in God. Zij deden geen gemakkelijke beloftes over bloei van de economie, 1000 euro erbij voor iedereen, herwinnen van vertrouwen. Christelijk leiderschap staat juist met beide voeten op de grond. Want God is God door af te dalen in de gewone mensenwereld, God is God door klein te worden en zichzelf te vernederen.
Daar aan de Jordaan leren we wat kerst is.
Advent en kerst draaien om de belofte dat God mens wordt, opdat wij nieuwe mensen worden. God komt naar mensen toe, wordt zelf mens, zodat mensen vernieuwd en herschapen worden. Johannes is een confronterende leider omdat hij ons oproept tot bekering, tot trainen. Maar Johannes doet meer dan dat. Hij wijst ons ook op de belofte. De belofte dat God zelf mens wordt en zelf zijn genade schenkt. En die belofte komt eerst en maakt ons tot godenzonen en godendochters.
 
De weg naar de verlossing is misschien smal en kronkelig. Maar de weg is niet lang. Met advent zien we uit naar een God die ons tegemoet komt en die zelf onder ons woont.
Amen
terug
 
 

Kerkenraadsvergadering
datum en tijdstip 26-06-2019 om 20.00 uur
meer details

Eredienst
datum en tijdstip 30-06-2019 om 10.00 uur
meer details

Uiterste inleverdatum kopij KSSK
datum en tijdstip 05-07-2019 om 18.00 uur
meer details

 
Het begint met contact
Klik hier voor informatie over de Pioniersgroep Wijdemeren en de activiteiten.
 
Dienst 23-06-2019
Slotlied meer
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.